PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Ascites bij cirrose: diagnostische en therapeutische benadering
Author(s): MICHIELSEN P
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 54    Issue: 24   Date: 1998   
Pages: 1704-1715
DOI: 10.2143/TVG.54.24.5000296

Abstract :
Chronisch leverlijden is de meest frequente oorzaak van ascites in het westen.
Elke nieuwe patiënt met ascites dient in principe een diagnostische paracentese te ondergaan. De bepaling van de ascites-albuminegradiënt in het serum, laat toe met grote zekerheid te bepalen of portale hypertensie al dan niet de oorzaak van de ascites is. De celtelling en de kweek van het ascitesvocht door onmiddellijke inoculatie van hemocultuurflessen laten toe de diagnose van spontane bacteriële peritonitis te stellen. Negentig percent van de gevallen van ascites kan met zoutbeperking en diuretica onder controle worden gebracht. Hierbij worden aldosteronantagonisten en lisdiuretica gebruikt; nu wordt aanbevolen beide samen op te starten. Bij de diuretische behandeling mag het dagelijks gewichtsverlies
in afwezigheid van oedemen niet meer dan 500 g per dag bedragen. Therapeutische paracentese gevolgd door diuretica is de voorkeursbehandeling van massieve ascites. Recent werden criteria voor diuretica-geïnduceerde verwikkelingen en refractaire ascites gedefinieerd.
Spontane bacteriële peritonitis dient onmiddellijk met antibiotica behandeld te worden. De voorkeursbehandeling is cefotaxime, ceftriaxon of amoxicilline/clavulaanzuur.
Kortdurende profylaxe met oraal norfloxacine is aangewezen bij gehospitaliseerde cirrosepatiënten met gastro-intestinale bloedingen of met een laag totaal eiwitgehalte in het ascitesvocht.
Langdurige profylaxe is aangewezen bij patiënten met antecedenten van spontane bacteriële peritonitis.






Geen abstract

download article




34.239.175.196.