PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Herontdekking van thalidomide: toepassing bij hematologische aandoeningen
Author(s): VAN DEN BRULE J, VERHOEF G
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 58    Issue: 17   Date: 2002   
Pages: 1114-1120
DOI: 10.2143/TVG.58.17.5001410

Abstract :
Thalidomide, dat begin jaren zestig van de markt gehaald werd vanwege zijn teratogeen effect, staat heden volop in de belangstelling voor de behandeling van inflammatoire, immunologische en tumorale aandoeningen. Ook op hematologisch gebied zijn de therapeutische mogelijkheden onderzocht bij patiënten met multipel myeloom, de ziekte van Waldenström, myelodysplasie, myelofibrose met myeloïde metaplasie en chronische "graft-versus-host disease". Veelbelovende resultaten zijn gerapporteerd. Deze berusten op de beïnvloeding van de angiogenese, verscheidene cytokinen
en adhesiemoleculen, het immuunsysteem, maar kunnen soms ook verklaard worden door rechtstreekse schade aan de cel. Een gunstig antwoord tijdens het gebruik van thalidomide werd al beschreven bij uitgebreid voorbehandelde patiënten met multipel myeloom. Deze respons treedt meestal snel op.
De dosis van thalidomide wordt altijd langzaam opgedreven, hoewel de minimaal effectieve dosis nog niet bekend is en het ook niet duidelijk is of de mate van respons dosisafhankelijk is. Wel is duidelijk dat er bij hogere dosissen meer bijwerkingen voorkomen, bijvoorbeeld ter hoogte van het centrale zenuwstelsel, het gastro-intestinaal stelsel, het cardiovasculair stelsel, de huid en de perifere zenuwen. Analogons van thalidomide worden momenteel al uitgetest in de hoop de bijwerkingen te vermijden en de effectiviteit te behouden of zelfs te vergroten.





Discovery of thalidomide
Angiogenesis is the formation of new blood vessels and occurs physiologically during embryonal growth, wound healing and he menstrual cycle, but is also essential for the proliferation and metastases of most malignant neoplasms, including several haematological malignancies. Recent evidence suggests that angiogenesis increases in multiple myeloma and bears prognostic value in the disease. Based on this increased angiogenesis, thalidomide has been studied as an antiangiogenic therapy. Although its action mechanism in myeloma remains unclear, it appears to be active in 25-30% of patients with refractory myeloma. Major toxicities include constipation, sedation, skin rash, fatigue, and peripheral neuropathy. This paper summarizes the role of thalidomide therapy in multiple myeloma and other haematological malignancies.

download article




35.153.73.72.