PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Laboratoriumdiagnostiek van Lyme-borreliose. Mogelijkheden en beperkingen in functie van de klinische presentatie
Author(s): LAGROU K, DE MUNTER P, PEETERMANS WE, VAN RANST M
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 59    Issue: 21   Date: 2003   
Pages: 1338-1343
DOI: 10.2143/TVG.59.21.5001725

Abstract :
Lyme-borreliose is een multisysteeminfectie veroorzaakt door spirocheten van de Borrelia burgdorferi sensu lato-genogroep die overgebracht worden naar de mens door teken.
De laboratoriumdiagnostiek van Lyme-borreliose berust vooral op serologische tests.
Vooraleer laboratoriumtests aan te vragen dient, gebaseerd op anamnese en klinisch onderzoek, een zorgvuldige schatting gemaakt te worden van de waarschijnlijkheid dat de patiënt een Borrelia-infectie heeft. De proportie fout-positieve resultaten bij patiënten met een lage pretestwaarschijnlijkheid (< 20%) voor de aandoening is onaanvaardbaar hoog. Het testen van personen met een doorgemaakte tekenbeet in afwezigheid van ziektetekens is dan ook niet zinvol. Ook het bevestigen van de diagnose bij een patiënt met een erythema-chronicum-migransletsel is weinig zinvol aangezien geen enkele diagnostische test een aanvaardbare sensitiviteit haalt. Bij de andere cutane, neurologische, cardiale en articulaire vormen wordt de diagnose gesteld op basis van een mogelijke blootstelling, compatibele klinische symptomen en compatibele laboratoriumdiagnostiek. Bij patiënten met neurologische of articulaire klachten bij wie twijfel blijft over de etiologie, kan een PCR die positief is voor Borrelia bijdragen tot een zekerheidsdiagnose. Een negatieve PCR sluit de diagnose echter niet uit.
Belangrijk is te benadrukken dat de diagnose van Lyme-borreliose vooral klinisch is. Positieve laboratoriumtests kunnen enkel dienen ter ondersteuning van de klinische bevindingen.





Laboratory diagnosis of Lyme-borreliosis Possibilities and limitations in relation to clinical manifestations
Lyme disease is a multisystem and multistage infection caused by three species of tick-borne spirochetes in the Borrelia burgdorferi sensu lato genogroup. The most commonly performed laboratory diagnostic assays for B. burgdorferi infection are serologic. Laboratory tests should only be requested and interpreted after a thoughtful assessment of the probability that a patient actually has a borrelial infection. Laboratory testing for Lyme disease is best used in situations in which the clinical probability of Lyme disease appears to be high. Patients who have been exposed to ticks but present no clinical symptoms, should not be tested. Also, testing of patients who have been exposed to ticks and who present a characteristic erythema migrans is of little value to support the clinical diagnosis of Lyme disease. The diagnosis of neuroborreliosis, Lyme arthritis, Lyme carditis and other cutaneous manifestations of Lyme disease are based on a combination of a possible exposure to ticks as well as compatible clinical symptoms and laboratory tests for Lyme disease. In patients with unclear but consistent symptoms of neurological or joint involvement, molecular assays may provide additional certainty for the diagnosis of Lyme disease. However, a negative PCR result does not exclude Lyme disease in any situation. It is important to remember that Lyme disease is primarily a clinical diagnosis. A laboratory testing for B. burgdorferi infection is intended to substantiate a physician’s clinical judgement whether a patient has Lyme disease or not.

download article




3.84.182.112.