PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: De divertikel van Zenker
Author(s): LERUT T, CEULEMANS P, COOSEMANS W, DECKER G, DE LEYN P, NAFTEUX P, VAN RAEMDONCK D, DEJAEGER E
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 61    Issue: 6   Date: 2005   
Pages: 464-476
DOI: 10.2143/TVG.61.6.5002132

Abstract :
De divertikel van Zenker is een aandoening die voornamelijk voorkomt in de geriatrische leeftijdsgroep. De symptomatologie behelst zowel de slokdarm als de luchtwegen en kan levensbedreigend zijn, zeker in aanwezigheid van belangrijke comorbiditeit.
Hierbij moet men steeds bedacht zijn op de regelmatig voorkomende associatie met gastro-oesofagale reflux. De behandeling van de divertikel van Zenker kan gebeuren op verschillende manieren: via een open toegangsweg onder vorm van extramuceuze myotomie van de m. cricopharyngeus en de proximale gestreepte slokdarmspier gecombineerd met een resectie van de divertikel of een ophanging (diverticulopexie), of via een endoscopische weg onder vorm van cauterisatie of CO2-lasering van de zogenaamde "cricofaryngale baar" of een "staple"-oesofagodiverticulostomie.
Deze diverse methoden kunnen heden ten dage op een veilige manier met een zeer laag mortaliteitsrisico worden uitgevoerd.
De morbiditeit is over het algemeen laag met een korte hospitalisatieduur als resultaat.
Het komt er bijgevolg op neer, mede het gegeven van een geriatrische populatie in acht nemend, om de behandelingsmethode te kiezen die het beste uitzicht biedt op een definitief resultaat waarbij de patiënt volledig klachtenvrij is. De open extramuceuze myotomie en de diverticulopexie lijken hiertoe de beste waarborgen te bieden.





Zenker’s diverticulum
Zenkers’ diverticulum occurs mainly during the third age. Symptoms are related to the esophagus and airways and may be life threatening especially in the presence of other serious comorbidity. In this respect and in particular its frequent association with concommitant gastroesophageal reflux disease should be looked and treated for.
Treatment of Zenker’s diverticulum can be performed in different ways. The open approach consists of a diverticulectomy or diverticulopexy of the diverticulum combined with an extramucosal myotomy of the cricopharyngeal muscle and proximal striated muscle of the cervical esophagus. The endoscopic approach consists of a cauterisation or carbon dioxide lasering of the cricopharyngeal bar or of a so-called "stapler esophagodiverticulostomy".
Nowadays, all these methods have a very low mortality rate, the complication rate being acceptable and mostly minor. Hospital stay is short.
As Zenker’s diverticulum is a condition of the third age the optimal treatment is the one that offers the best perspective towards a longlasting and completely symptomfree outcome. It appears that diverticulopexy and extramucosal myotomy is offering the best guarantees to acheive this goal.

download article




52.204.98.217.