PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Antistollingsbeleid: dagelijkse praktijkproblemen
Author(s): VERHAEGHE R
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 62    Issue: 1   Date: 2006   
Pages: 62-66
DOI: 10.2143/TVG.62.1.5002365

Abstract :
Het klassieke antistollingsbeleid berust sinds meer dan een halve eeuw op het oordeelkundig gebruik van heparinen (of laagmoleculaire heparinen) (LMWH’s).
Een juist evenwicht nastreven tussen het trombo-embolierisico zonder antistolling en het bloedingsrisico geïnduceerd door de behandeling vormt de hoeksteen van het beleid. Dit evenwicht is de basisregel bij het bepalen van de duur van de behandeling en bij de beleidskeuze wanneer chirurgische of andere invasieve interventie noodzakelijk is. Bij overdosering van antistollingsmiddelen is het herstel van de balans eveneens het streefdoel van de aanbevelingen.
Resistentie tegen coumarinen is dikwijls een vals, zelden een echt probleem, dat zowel een genetische als verworven grondslag kan hebben.





Anticoagulant therapy: daily questions and problems
Over half a century, classical anticoagulant therapy is based on a judicious use of heparin (or low molecular weight heparin) and coumarin derivatives.
The pursuit of an equilibrium between risk of thromboembolism without treatment and the bleeding risk induced by anticoagulants, is the cornerstone of anticoagulant management. Maintaining the balance is the basic rule in the discussion on the duration of anticoagulant therapy and on so-called bridging therapy in case of surgical or other invasive intervention. Restoring the balance is the main goal of recommendations in patients with an overdose of anticoagulant drugs.
Resistance to coumarinic drugs is frequently a false, rarely a real problem with either a genetic or acquired basis.

download article




3.95.23.35.