PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
next article in this issue  

Document Details :

Title: Kan de progressie van diabetes mellitus type 2 worden beïnvloed?
Author(s): ROOFTHOOFD E, MATHIEU C
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 63    Issue: 6   Date: 2007   
Pages: 225-231
DOI: 10.2143/TVG.63.06.2000043

Abstract :
De ontwikkeling van diabetes type 2 (DM2) en de verdere progressie van deze aandoening veronderstellen zowel een onderliggend probleem van insulineweerstandigheid, alsook fundamentele defecten wat betreft bètacel“gezondheid”. Deze behelzen onder andere een verminderde secretoire respons op glucose, veranderingen in de bètacelmassa, alsook stoornissen in de insulineproductie en -processing.
Studies, waaronder de UKPDS, hebben duidelijk gewezen op de voordelen van een striktere glykemiecontrole. Echter, met geen enkele van de therapieën die beschikbaar waren op het ogenblik van deze studie kon de progressieve achteruitgang van de glykemiecontrole, mede veroorzaakt door de onderliggende bètaceldeterioratie, afgeremd worden. De onmogelijkheid om bij het merendeel van de DM2-patiënten de glykemie langdurig onder controle te houden zonder voortdurende therapieaanpassingen, is een belangrijke bron van frustratie voor de behandelend arts en de patiënt.
Of met de nieuwere middelen, zoals de glitazonen (die zowel effecten hebben op de weerstand tegen insuline als op de bètacelfunctie) en de incretinen (in vergevorderd stadium van klinische ontwikkeling), de ziekteprogressie kan vertraagd worden, is op dit ogenblik grotendeels nog onbekend. Er zijn twee grote langetermijnstudies (DREAM en ADOPT) waarin het effect van glitazonen (in casu rosiglitazon) geëvalueerd wordt op respectievelijk 1) de progressie van prediabetes naar diabetes, en 2) de verdere progressie van de aandoening zelf, eens de diagnose van diabetes gesteld is.
Aanvulling van onze middelen in de behandeling van DM2 en zijn verwikkelingen met producten die de momenteel onstuitbare deterioratie van de bètacelfunctie kunnen voorkomen, zal een belangrijke stap voorwaarts zijn in het bekomen van een duurzame goede glykemiecontrole.





Can progression in type 2 diabetes be delayed?
Development and progression of type 2 diabetes require both the occurrence of insulin resistance and fundamental defects in beta-cell health, including impaired secretory response to glucose, changes in beta-cell mass, and impaired production and processing of insulin.
Studies, including the UKPDS, have clearly demonstrated the benefits of ameliorating glucose levels in type 2 diabetes; however, therapies used at the time of UKPDS failed to prevent progressive loss of glycaemic control with a corresponding and underlying decline in beta-cell function. The inability of the majority of the patients to reach and maintain glycaemic targets in clinical practice remains one of the great frustrations for physicians.
Whether newer treatments such as the glitazones (which improve both insulin resistance and markers of beta-cell health and function) and the incretins (in late stage of development) can modify disease progression remains largely unknown. Outcome trials are underway assessing the long term effects of these substances on beta-cell health and thus the durability of their glycaemic control. These studies will provide an important update to the evidence on current therapies available to physicians today.

download article




3.87.147.184.