PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Is de klassieke geneeskunde in gevaar? Over de natuurwetenschappelijke methode en haar grenzen in de medische praktijk
Author(s): VELLEMAN S, HEYRMAN J
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 64    Issue: 12   Date: 2008   
Pages: 614-619
DOI: 10.2143/TVG.64.12.2000339

Abstract :
Hoewel de geneeskunde bij uitstek een praktische discipline is, stoelt zij uiteraard op een medische theorie. Het klinisch-diagnostisch-therapeutisch proces – de hoeksteen van het medisch handelen – is gebaseerd op de methodologie van de natuurwetenschappen. De basislogica hiervan is: 1) vertrek van observatie, 2) induceer een hypothese en 3) toets deze aan de hand van experimenten. Eigenlijk wordt bij het aanleren van het medisch denken eenzelfde pad aanbevolen: 1) anamnese en klinisch onderzoek, 2) inductie van mogelijke diagnosen en 3) toetsing aan de hand van verdere anamnese, klinisch onderzoek en indien nodig technische onderzoeken.
Fenomenen verklaren en controleren gelden in beide gevallen als eindtermen. Volstaat echter een methode ontstaan uit de studie van levenloze materie om mensen te behandelen? Leidt een unidimensionale geneeskunde – een geneeskunde louter gebaseerd op de methodologie van de natuurwetenschappen – niet tot een verarming van de medische praktijk? Een aanvullende, meer geesteswetenschappelijke houding lijkt onontbeerlijk om het humanisme binnen de geneeskunde te vrijwaren. Naast een objectiverende kijk moet de arts tevens de zieke medemens als persoon kunnen laten zijn. Hiervoor is een andere attitude nodig dan die van de natuurwetenschapper.
Er zal gepleit worden voor de vorming van bidimensionale artsen, dat wil zeggen artsen opgeleid zowel in de causale verklaring van ziekte en ziek-zijn als in het openstaan voor en zich inleven in het verhaal van de patiënt.





On the scientific method and its limitations in medical practice
Although medicine remains in essence a practical discipline, it is based on a medical theory. The clinical-diagnostic-therapeutic process – the cornerstone of medical practice – is founded on the methodology used by the natural sciences. To acquire scientific knowledge, three consecutive stages have to be followed: (1) observation, (2) induction of a hypothesis and (3) experimental testing. A similar path is used by physicians to arrive at a diagnosis: (1) anamnesis and clinical examination, (2) induction of possible diagnoses and (3) probing through further anamnesis, clinical examination and – if necessary – technical investigation.
However, does a method, which proceeded from the study of lifeless matter, suffice for treating patients as persons embedded in a context of significance? Does unidimensional medicine – a medicine solely based on the methodology of the natural sciences – not lead to an empoverishment of medical practice, to patients leaving classical medicine for alternative ways of healing? A complementary, more narrative based attitude is needed to save patients from the hands of unschooled healers. Combined with an objective view of the patient, a physician needs to see the patient as a person, a unique individual with his unique present, past and future. In order to achieve this process, an other perspective is required than the one used by natural scientists. Medical education should develop bidimensional physicians, trained in the process of causal explanation of disease as well as in the act of understanding the patients’ (hi)story.

download article




34.230.84.215.