PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
next article in this issue  

Document Details :

Title: Voorkamerfibrillatie bij hypertrofische cardiomyopathie
Author(s): KAYAERT P, DUYTSCHAEVER M, VAN BEEUMEN K, DE PAUW M, GILLEBERT TC
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 64    Issue: 17   Date: 2008   
Pages: 837-843
DOI: 10.2143/TVG.64.17.2000383

Abstract :
Voorkamerfibrillatie (VKF) is de meest voorkomende ritmestoornis bij patiënten met hypertrofische cardiomyopathie (HCM).
Hogere leeftijd, symptomen van hartfalen en een vergroot en minder functioneel linkeratrium zijn onafhankelijke predictoren voor de ontwikkeling van VKF. Het ontstaansmechanisme van VKF bij HCM is nog niet volledig bekend, maar diastolische disfunctie en hoge vullingsdrukken spelen een belangrijke rol.
VKF verhoogt bij een HCM-patiënt het risico op functionele achteruitgang, cerebrovasculair accident (CVA) en overlijden door hartfalen. Het risico is groter op jongere leeftijd, bij obstructie van het uitstroomgebied van het linkerventrikel (LV) en bij chronische VKF.
Een agressieve aanpak dringt zich op en bestaat uit ritmecontrole of, indien niet succesvol, frequentiecontrole. Orale antistollingstherapie is fel aangewezen, ook bij paroxysmale VKF.
Aan de hand van een geval van HCM met obstructie van het LV-uitstroomgebied waarbij VKF door de patiënt slecht verdragen werd, wordt het beleid toegelicht.





Atrial fibrillation in hypertrophic cardiomyopathy
Atrial fibrillation is the most common arrhythmia in patients with hypertrophic cardiomyopathy (HCM). Higher age, congestive symptoms as well as an enlarged and dysfunctional left atrium constitute independent predictors for the development of atrial fibrillation in HCM patients. The pathophysiology of atrial fibrillation in HCM remains yet not fully understood, but a major role is played by diastolic dysfunction and elevated filling pressures.
Atrial fibrillation in HCM comprises a substantial risk of functional deterioration, stroke and heart failure related death. This risk is greater in younger patients, as well as in those with a left ventricular outflow tract obstruction as with persistent atrial fibrillation.
A more agressive approach is mandatory using rhythm control or, if not successful, rate control. Oral anticoagulation is indicated, even in paroxysmal atrial fibrillation.
This medical strategy is illustrated by the case report of a patient with hypertrophic obstructive cardiomyo- pathy in which atrial fibrillation was not well tolerated.

download article




34.228.115.216.